Laatste woorden in de rechtbank van Ilja Jashin

Geachte toehoorders,

Ik erken dat de uitdrukking ‘laatste woord van de veroordeelde’ erg somber klinkt. Alsof me na dit optreden in de rechtbank voor altijd verboden wordt te praten. Iedereen begrijpt dat precies dit het doel is. Ik word geïsoleerd van de maatschappij en in de gevangenis gehouden omdat ze willen dat ik zwijg. Omdat ons parlement op een gegeven moment geen plek voor discussie meer was, en nu heel Rusland zwijgend moet toestemmen de willekeur van de autoriteiten. 

Maar ik beloof dat zolang ik leef, ik dit nooit zal pikken. Mijn missie is het vertellen van de waarheid. Ik vertel de waarheid op stadspleinen, in televisie studio’s, en op parlementaire tribunes. Ik zal de waarheid nooit verloochenen, zelfs niet achter de tralies. Omdat, een klassieker citerend: ‘de leugen de religie van de slaven (is), en alleen de waarheid de god van de vrije mens’. 

***

Aan het begin van mijn verhaal zal  ik me tot de rechter wenden. Edelachtbare, ik ben dankbaar voor hoe de zitting is georganiseerd. U heeft een open proces gehouden, open voor de pers en toehoorders, u heeft mij niet het recht ontzegd om te spreken en het recht van mijn advocaten om te werken. U heeft eigenlijk niets  bijzonders gedaan: zo hoort een zitting te verlopen in elk normaal land. Maar in het verschroeide landschap van de Russische rechtspraak heeft deze zitting iets levendigs. En geloof me: ik waardeer dit. 

‘

Ik zeg het u eerlijk: Oksana Ivanovna, u heeft een buitengewone indruk gemaakt. Ik merkte op met wat voor interesse u naar de beschuldigde en de verdediging luisterde, hoe u reageerde op mijn woorden, hoe u twijfelde en reflecteerde. Voor de overheid bent u slechts een radertje in het systeem dat gedwee zijn functie behoort uit te voeren. Maar ik zie een levendig mens voor me, een mens dat ‘s avonds  haar  toga afdoet en naar dezelfde winkel gaat om boodschappen te doen als mijn moeder. En ik betwijfel niet dat u en ik met precies dezelfde problemen worstelen. Ik ben ervan overtuigd dat u, net als ik, geschokt bent door deze oorlog, en dat u bidt  dat deze nachtmerrie snel voorbij is. 

Weet u, Oksana Ivanovna, ik heb een principe waar ik me al veel jaren aan vasthoud: doe wat je  moet doen, en kome wat komen gaat. Toen de oorlog begon, heb ik geen seconde getwijfeld over wat me te doen stond. Ik moet in Rusland zijn, ik moet luid de waarheid verkondigen, en ik moet met al mijn krachten het bloedvergieten stoppen. Het besef hoeveel mensen al gestorven zijn, hoeveel lotsbestemmingen zijn verlamd, hoeveel families hun huizen zijn afgenomen doet me fysiek pijn. Dit kan gewoon niet getolereerd worden. Ik zweer dan ook dat ik nergens spijt van heb. Het is beter 10 jaar als een eervol man achter de tralies te zitten dan in zwijgend branden van de schaamte over het bloed dat je overheid vergiet. 

Natuurlijk verwacht ik hier geen wonder edelachtbare. U weet dat ik niet schuldig ben en ik weet dat u gedwongen wordt door het systeem. Het is glashelder dat u een schuldig vonnis moet vellen. Maar ik voel geen boosheid voor u en ik wens u niets  slechts toe. Probeer echter alles alles te doen om een ongerechtigheid te voorkomen. Bedenk dat niet alleen mijn persoonlijk lot van uw beslissing afhangt, maar ook dat van het deel van onze samenleving dat een vreedzaam en beschaafd leven wil leiden. Het deel van de samenleving waar wellicht u zelf ook toebehoort  Oksana Ivanovna. 

***

Van dit podium gebruikmakend wil ik me ook richten tot de president van Rusland, Vladimir Poetin. Ik wil me richten tot de man die de verantwoordelijkheid draagt voor deze oorlog, die de wet ‘over oorlog censuur’ heeft ondertekend, en door wie ik in de gevangenis zit.

Vladimir Vladimirovich! 

Kijkend naar de gevolgen van deze monsterlijke oorlog begrijpt u wellicht zelf ook wat voor grote fout u heeft gemaakt op 24 februari. Ons leger wordt niet begroet met bloemen. Ze noemen ons wrekers  en bezetters. Uw naam wordt nu geassocieerd met  ‘dood’ en ‘vernietiging’. 

U heeft een verschrikkelijk ongeluk op het Oekraïense volk afgeroepen, wat ze ons wellicht nooit zullen vergeven. Maar u voert niet alleen oorlog met de Oekraïners, u voert  ook oorlog met uw landgenoten. 

U stuurt honderdduizenden Russen een hel in. Velen van hen zullen niet naar huis terugkeren, maar tot stof vergaan. 

Velen worden kreupel en zullen gek worden van wat ze gezien en doorleefd hebben. Voor u zijn dat slechts statistieken van verliezen, cijfers in een glazen bol. Maar voor de meerderheid van de families is het de ondraaglijke pijn van het verliezen van echtgenoten, vaders en zonen. U berooft de Russen van hun huis.

Honderdduizenden burgers zijn al gevlucht uit Rusland omdat ze niet willen doden, of niet gedood willen worden. Mensen ontvluchten u, meneer de president. Heeft u dat werkelijk niet door?

U ondermijnt de basis van onze economische veiligheid. De industriële productie wordt op het pad van de oorlog gezet. U keert ons land terug in de tijd. Opnieuw zijn tanks en geweren de prioriteit, en onze realiteit is opnieuw armoede en rechteloosheid. Wellicht bent u vergeten, dat een dergelijke politiek ons land al eens in de afgrond heeft gestort?

Het zou kunnen zijn dat ik een roepende in de woestijn ben, maar ik vraag u dringend, Vladimir Vladimirovich, om snel deze onzin te stoppen. Het is noodzakelijk de politiek jegens Oekraïne als fout te erkennen, de manschappen terug te trekken, en tot een diplomatieke oplossing van het conflict te komen. Onthoud dat elke nieuwe dag van oorlog nieuwe slachtoffers betekent. Stop ermee. 

***

Ten slotte wil ik me richten tot de mensen die het proces gevolgd hebben, mensen die me al deze maanden hebben gesteund, en die met spanning het vonnis afwachten. 

Vrienden!

Welke beslissing de rechtbank ook mag nemen, hoe streng de straf ook moge zijn, het moet jullie niet breken. Ik begrijp hoe zwaar het op dit moment voor jullie is. Hoe jullie gekweld worden door krachteloosheid en hopeloosheid. Maar jullie moeten niet opgeven. 

Verval alsjeblieft niet in wanhoop, en vergeet niet dat het ons land is. Ze is het waard om voor te vechten. Wees dapper, trek je niet terug voor het kwaad en biedt weerstand. Sta op voor je straten, voor je stad. En het meest belangrijk: sta op voor elkaar. We zijn met meer dan we denken, en met elkaar zijn we een kracht om rekening mee te houden. 

Maak je om mij geen zorgen. Ik beloof dat ik alle beproevingen zal doorstaan. Ik zal niet klagen, en deze weg met waardigheid afleggen. Beloof mij dan alsjeblieft dat jullie het optimisme behouden, en niet verleren om te glimlachen. Het moment dat we het vermogen om van het leven te genieten verliezen is precies het moment dat zij winnen. 

Geloof me, Rusland zal vrij en gelukkig zijn. 

Ilja Jashin, Meshchanskij rechtbank. 5 December, 2022. 

Bron: Telegram pagina van Ilja Jashin (https://t.me/yashin_russia).