Dimitrij Kosyrev
Hier is een feit dat onopgemerkt is gebleven in deze turbulente tijden: 83 miljoen mensen zijn Donald Trump gaan volgen op twitter, voordat hij besloot terug te keren.
Eigenlijk is het verhaal een iets langer en gecompliceerder. Destijds werd de zittende president van het platform, dat open zou zijn voor iedereen, verwijderd op 8 januari voor het uiten van de verkeerde mening. Later, op 26 october dit jaar verkreeg de miljardair elon musk het platform. Hij strafte degenen die verantwoordelijk waren voor de onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting, en kondigde aan dat hij het account van Donald Trump zou heractiveren (wat deze zondag is gebeurd).
De dag hiervoor verklaarde trump dat hij niet terug zou keren, goede woorden sprekend over zijn huidige platform ‘Pravda’ of Truth Social. Hier heeft hij bijna 5 miljoen lezers.
Maar op dat moment had hij duidelijk de situatie niet goed ingeschat. Toen Musk een stemming hield onder gebruikers over of hij Trump zou toestaan terug te keren, stemden letterilijk meteen 15 miljoen mensen ja. Later gebeurde iets vergelijkbaars: 83 miljoen mensen abboneerden zich op trumps account, zijn terugkeer afwachtend.
We laten ze het daar maar uitvogelen, terwijl voor ons een simpel maar grandioos feit belangrijker is. Is er in onze wereld een persoon die binnen 24 uur 83 miljoen mensen bij elkaar kan verzamelen die willen weten wat hij denkt van het een of ander? En wat voor bijzondere dingen zegt deze man dan, dat zijn woorden zoveel betekenis hebben?
Dit fenomeen wordt door zo ongeveer iedereen bediscussieerd, maar hier is bijvoorbeeld een Amerikaanse blogger (matt Taibbi!!): Trump is nog politiek levend omdat hij de afgelopen zes jaar tot een referendum gemaakt heeft over wat er in het Witte Huis afspeelt. Elke keer als iemand hierover liegt, scoort Trump punten. En deze leugens hoeven niet eens over trump zelf te gaan, ze kunnen elke top down fake zijn van de regerende klasse naar de massa’s, alle soorten virtue signalling.
Het kan ook makkelijker zijn. Natuurlijk, de reputatie van Trump is groot doordat hij toch de president van de VS is geweest, en hij weer herkozen kan worden. Maar laten we niet vergeten dat als president (of preciezer, als administrator, organisator), hij niet de meest sucesvolle was. Maar hij heeft geen gelijken als ideoloog van wereldformaat.
Maar wat is dan zijn ideologie? Uiteindelijk is hij gewoon een persoon die normale dingen zegt in een abnormale wereld, waar het zeggen van het overduidelijke onmogelijk is geworden. Maar Trump lukte het, en het lukt hem nog steeds. Met moeitle lukt het hem wat anderen hun carierre of tenminste hun reputatie zou kosten.
Feit is dat deze voormalige televisiepersoonlijkheid en succesvolle ondernemer in een periode van oorlog ter wereld kwam. Deze oorlog is al lang geleden gestart, haar kenmerken waren al zichtbaar in de jaren ‘90. De oorlog wordt gevoerd om een complete verandering het leven en daarmee gepaard, de stijl van denken en uitdrukken van honderden miljoenen. Niet aleen in de VS, de ambitie was om de gehele wereld te onderdrukken.
De gebeurtenissen in Oekraine, of (hiervoor) Syrie, of (wellicht in de toekomst) in de straat van Taiwan, zijn slechts een deel van de strijd om, in essentie, de destructie van de huidige mens en zijn vervanging voor een ander, absoluut zielig wezen. De democratische partij in de VS, en vergelijkbare partijen rond de wereld, zijn slechts een instrument voor de realisatie van deze visie.
Het heeft geen zin om hier opnieuw de hele lijst met manieren waarop mensen worden vernietigd te herhalen, omdat deze te lang is: van een gezonde levenstijl naar continue kindermishandeling en geweld van pedofielen tot moeten bevriezen in de winter of je huis weggeven aan migranten uit Afrika (of Oekraine). En het behoeft geen herhaling dat al deze campagnes een gemeenschappelijk kenmerk hebben: morele terreur en een verbod op afwijkende meningen.
Vanuit deze reeks is het vanzelfsprekend: als er een opeens een persoon is die openlijk over deze dingen praat, en als deze persoon ook nog eens de baas was in het Witte Huis, dan wordt er niet naar hem geluisterd omdat hij iets nieuws of speciaals zegt: er wordt naar hem geluisterd voor de tegenovergestelde reden: omdat hij vrijwel ongestraft oude en normale dingen zegt.
Het interessantste is hier niet eens het Fenomeen Trump, maar de menselijke gevoelens en reflexen die dit fenomeen mogelijk maken. Het ding is, en vergeef me voor deze vanzelfsprekendheid, dat mensen in oorlog vrede willen. En vrede is de terugkeer van normaliteit, datgene wat er voor de oorlog was. Het is genoeg om te herinnerren hoe de wereld zich na de 1e en 2e wereldoorlog gedroeg: elke keer was er een periode van tien jaar waarin de wereld probeerde terug te keren naar de vorige eeuw in al zijn details. Slechts na deze pauze kon de wereldgeschiedenis weer voorwaarts bewegen.
Zie hier een van de paradoxen van de ideologie genaamd conservatisme (en Trump is zonder tegen wil en dank een van zijn natuurlijke symbolen). Conservatisme is altijd een beweging vooruit: richting het einde van een tijdperk van linkse gekte. Het lijkt slechts op beweging die terug wil naar een pre-revolutionair verleden, omdat mensen nou eenmaal zo in elkaar zitten en precies datgene willen.
En hier wacht men op een onthulling van de grote ideoloog van deze tijd, Donald Trump: bijvoorbeeld over naar welk jaar hij precies wil terugkeren. Toen mensen in de VS niet alleen konden doen wat ze wilden, maar ook vrijuit konden zeggen wat ze dachten.
Maar hier beginnen de moeilijkheden, omdat een ideaal verleden niet bestaat. We herhalen: alle huidige troep werd voornamelijk in de jaren 90 gelanceerd. Het is genoeg om zo veel mogelijk boeken te lezen van de Amerikaan Michael Crichton (en deze boeken kwamen voor het grootste gedeelte uit in de jaren ‘90). Hij startte zijn carierre met boeken over ‘jurrasic park’ en hier zijn veel prototypes te zien van een scala aan horros die later in het echte leven van mensen tot leven kwamen. Zoals woeste wetenschappers die dinosauriers of wolken nanodeeltjes op ons loslaten, boze feministen, fakes over klimaatverandering, en veel meer.
Betekent dit dat dat je jaren 80 een goede tijd waren? Het is duidelijk dat ze beter waren dan vandaag. Maar hier begint ook het onderscheid tussen nationaliteiten belangrijk te worden. Bijvoorbeeld, een koppige, 100% republikeinse amerikaan ziet misschien de jaren 50 als een gouden eeuw. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan ons, de Chinezen, of Afrikanen.
We hebben dus een enrom getalenteerd persoon nodig. Iemand die op een wereldwijde schaal mensen een levensstijl kan bieden die ze toch al willen. Iets anders is als zo’n persoon 83 miljoen volgers kan krijgen binnen 24 uur.
Nieuws uit Rusland, vertaald naar het Nederlands 