Deze bron is staatsnieuws. Voor meer informatie over de context van deze bron zie: Over de bronnen
Petr Apokov, Moskou 16-02-2021.
Naties, net als mensen, sterven niet alleen wanneer hun krachten opdrogen, maar ook wanneer ze voor niemand meer nodig zijn. Alleen in het geval van de natie betreft dit het afwijzen door een volk van hun gemeenschap, van zichzelf, van hun geschiedenis, en, het meest belangrijke, van hun geloof in hun eigen kracht, en daarmee hun eigen toekomst. In deze zin is het lot van Rusland afhankelijk van ons geloof in haar. Afhankelijk van de diepte van ons begrip van haar essentie en haar pad, en, het vermogen om dit pad te begrijpen en het inschatten van de staat van dit pad.
Op een afspraak met belangrijke redacteuren uit de media zei Vladimir Poetin het volgende hierover:
‘’Elk volk, zoals elk persoon, heeft zijn lot. Ik geloof in ‘hartstochtelijkheid, in de theorie van hartstochtelijkheid. Dat wil zeggen dat maatschappijen zoals in de natuur, zich ontwikkelen, op een piek komen, en in verval raken. Rusland heeft zijn piek nog niet bereikt. We zijn op een Mars, een ontwikkelingsmars. De mars heeft ons in onze geschiedenis geleid door zware, zware, beproevingen, maar ze is nog steeds een ontwikkelingsmars. Hier ben ik absoluut van overtuigd. ‘
Dit is niet de eerste keer dat Poetin refereert aan de theorie van de hartstochtelijkheid van Lev Gumilov. Volgens deze theorie gaat elk etnos in zijn leven door aparte stadia: van geboorte tot degradatie en uitsterven. Maar deze keer heeft Poetin in detail zijn begrip van de bronnen van de kracht van het Russische volk uitgelegd, en, preciezer, de kracht van het Russische Superethnos.
‘’Je kan elk concept bespugen en belasteren, maar het gevoelens van patriotisme, liefde voor het moederland – dat is de kern van onze toekomst. Omdat als je niet van je vaderland houdt, haar minacht en bespuugd, niks geeft om je eigen geschiedenis, je ouderen van dagen, die we feitelijk weerspiegelen, hen en hun prestaties veracht, dat betekent dat je niet geloofd in de toekomst. En die is er zeker, daar ben ik van overtuigd. ‘’
Ja, er is een zee aan problemen, maar in tegenstelling tot andere, oude of snel verouderende naties, zijn wij nog steeds in ontwikkeling. We zijn een vrij jonge naite. We hebben een oneindige genetische code, die gebaseerd is op vermengingen van bloed, om het simpel, op z’n volks, te zeggen.
En dat (de ontwikkeling) is mogelijk als we de volkse- en confessionele eenheid bewaren, elk individu respecteren dat in dit territorium woont, zodat iedereen die hier woont, voelt dat dit zijn moederland is, zelfs de vertegenwoordigers van de kleinste volkeren. Daarom kan dit alles in een woord worden samengevat: patriottisme.’’
Het kernbegrip hier is ‘oneindige genetische code van een vrij jonge natie’. Op zichzelf zelf roept deze uitspraak een massa van bezwaren op: ‘hoe kan dat, de Russen zijn duizenden jaren oud, wat nou jonge natie!’ En Gumilyov heeft naties een ruim 1000 jarig bestaan gegeven; hierna begint het verval.
Zeker is dat Russen sinds het begin van de 9e/10e eeuw bestaan, dit betekent dat we al in het ‘memorabele’ stadium zouden moeten zijn; wanneer er niet genoeg kracht meer is, en het volk slechts de herinnering aan hun grootste verleden bewaart. Maar Poetin heeft het niet alleen over Russen, hij heeft het over het Superthnos wat de Russen gecreëerd hebben. Wanneer hebben ze dit voor elkaar gekregen? Tegen de 15e eeuw? Nog eerder? Hierover kan men discussiëren, maar voor Poetin is het belangrijkste dat wat door hem de oneindige genetische code wordt genoem. Dit is in essentie de bron ivan de eeuwige jeugd van de Russische Superethnos. En de bron van onze kracht.
Een paar jaar geleden heeft hij het volgende hierover gezegd:
‘De vraag rijst: als we al meer dan 1000 jaar bestaan, ons actief ontwikkelen en versterken, betekent dit dat wij iets in ons hebben dat dit bevordert? Dit ‘iets’ is een innerlijke kernreactor van ons volk, onze man, etnisch Russische man, staats-Russische man, dat ons in staat stelt naar voren te bewegen. Het is een soort Hartstocht, waar Gumilyov het in zijn tijd over had, die ons land voorwaarts stuwt.
Poetin staat niet alleen dichtbij de ideeën van Gumilyov, hij interpreteert en ontwikkelt ze ook op zijn eigen manier. En heeft hij dan ook niet dat recht? Hij, wiens wortels van zijn Russische stamboom enkele eeuwen diep gaan, omdat de voorouders van zijn ouders eeuwenlang in naburige dorpen in Tver Oblast woonden. Hij, die vanaf de eerste jaren van zijn presidentschap het beschermen van het Volk zijn belangrijkste taak heeft genoemd?
Poetin is waarachtig de meest echte Rus, een Rus, die gelooft in zijn eigen krachten, die hem de verbondenheid geven met een grootse beschaving geschapen door zijn grootse volk. In hem geen spoor van decadentie en moedeloosheid, geen spoor van xenomanie (de vernedering van jezelf tegenover andere volkeren), geen spoor van ongeloof in het eigen volk, zijn ziel en zijn krachten; integendeel, hij heeft een kristalhelder begrip van zijn lot, zijn lotsbestemming.
Maar nou over de ‘vermenging van bloed’? Is dit de weg naar de erosie van het Russische volk, een manier van haar geleidelijke verdringing en vernietiging? Hoe vaak zijn er niet grote volkeren verdwenen uit de geschiedenis, hun bloed opgelost in dat van hun overwinnaars? Maar het is dwaas om te vermoeden dat de honderd procent Russische Poetin het bloed van zijn voorouders zou willen opgeven- hij heeft het over heel iets anders: de instroom van vreemd bloed heeft het Russische volk altijd versterkt- niet vernietigd, maar haar krachtiger gemaakt.
Zo is het altijd geweest: vanaf het ontstaan van Rus’, toen de Slavische volkeren begonnen om te gaan met Finno-Oegrische stammen. Daarna is Turks bloed toegevoegd, en verspreid over alle hoeken van de wereld: De Russen hebben hun bloed gemengd met hen die zich bij hen voegden en met hen die ze overwonnen. Heeft dat de Russische kern vernietigd? Natuurlijk niet. Heeft dat Russische begrippen van Goed en Kwaad, geloof, Morele principes en rechtvaardigheidsgevoel veranderd? In het grote geheel, over grote historische tendensen gezien: nee, omdat alle volkeren wiens bloed gemengd werd met het Russische, toetraden tot de Russische cultuur en een onderdeel van haar werden. Hierdoor is de meerderheid van deze volkeren in hun puurste vorm bewaard gebleven, alleen leven ze met Russen in één staat, in één civilisatie. Deze civilisatie is sterker en sterker geworden, en heeft zelfs zulke beproevingen overwonnen die de ruggengraat van de meerderheid van andere grootste superethnossen zouden breken.
De laatste beproeving is niet eens zo lang geleden: het Russische Superethnos is ongebroken uit het verval van de Sovjetunie gekomen, en teruggekeerd naar zijn Historische pad. Niemand kan ons hierop stoppen, behalve wijzelf. Als we ons tot pessimisten, zeurders en egoïsten wenden, ons historische geheugen, tradities, gevoel van eenheid, ambities van solidariteit en rechtvaardigheid afwijzen, dan wacht ons zeker verval en degradatie, worden we geparasiteerd, en vervolgens opgenomen in andere, zelfverzekerde en hartstochtelijke volkeren.
Zoals Poetin ooit zei:
Wie naar voren breekt en wie outsider wordt en onvermijdelijk zijn onafhankelijkheid verliest, gaat niet alleen afhangen van het economisch potentieel, maar ook voor alles van de Wil van elke natie, haar innerlijke energie: zoals Lev Gumilyov zei: over hartstochtelijkheid, het vermogen om voorwaarts te bewegen en te veranderen.
Net zoals Poetin gelooft de overweldigende meerderheid van ons volk in haar kracht, in Rusland, en in ons vermogen om voorwaarts en omhoog te gaan. En zolang Russen de kracht van de ziel en wil tot overwinning hebben, blijven we in onze ziel een jonge natie met een oneindige bron van levenskracht.
Bron: https://ria.ru/20210216/genokod-1597581674.html
Over de auteur:
Petr Apokov is een extreem-rechtse journalist en politiek commentator. Hij schrijft onder andere voor Spoetnik, RIA, en Izvestia. Voor meer informatie over hem, zie https://www.peoples.ru/state/journalist/petr_akopov/ (in het Russisch).
Nieuws uit Rusland, vertaald naar het Nederlands 